Schrijven is voor mij….
secretaris: e-mail: klik hier

Naar boven

Schrijven


Mijn schrijven is minder

dan vergaarde gedachten

zoveel minder dan

warm stromend bloed en

een vonk

 

ze is een gevoelen

een pogen

naar buiten te breken

sterke stroming en

zuchtjes van leeg

 

’t is ijle fluister

dat woorden wil geven

aan overleven…


Ina Stel





Schrijven is voor mij.......


Voor mij is schrijven het verwoorden van alles wat er in mij omgaat in de vorm van verhalen. Die kunnen autobiografisch zijn, maar meestal ontspringen ze volledig vanuit mijn fantasie. Het is verrukkelijk om me onder te dompelen in een zelf gecreëerde wereld, waarin personages tot leven komen en avonturen beleven. Ik zie ze voor me, leef met ze mee. Voel hun angsten, hun blijdschap en hun verdriet. Ik huil, griezel en lach met ze mee. Zo goed mogelijk probeer ik dit alles in woorden te vangen. Wanneer me dat lukt, kan ik mijn geluk niet op.

Workshops en cursussen hebben me veel geleerd. Autobiografisch schrijven was daar een van. Moeilijk, maar interessant om te doen. Zoveel vervaagde herinneringen die weer boven kwamen, die leuke en zelfs spannende verhalen opleverden.

De laatst genoten cursus heeft me aangezet tot het schrijven van een boek. Een geheel nieuw fenomeen voor mij. Een proces dat me fascineert en in zijn greep heeft. Tien maanden verder is de thriller bijna klaar.

Zal het boek uitgegeven worden? Geen idee. Kan de inhoud lezers bekoren? Ook geen idee.

Het is goed zoals het is. Het schrijven zelf heeft me zoveel genot gegeven. Nog even dan staan de hoofdpersonen er alleen voor en moet ik ze loslaten.

Maar ik kijk al uit naar het nieuwe landschap van het volgende boek, dat al langzaam vorm begint aan te nemen. Voorzichtig piepen nieuwe gezichten om het hoekje. Ze nodigen me uit.


Anja Maas





Schrijven is voor mij…..


Ik heb mijzelf iets op de hals gehaald. Schrijven op de website over: SCHRIJVEN IS VOOR MIJ….  Kan een leuk stukje worden als ik doe wat ik aan het doen ben, met frisse tegenzin wroeten in een taaie massa zonder vorm of kleur, zoekend naar, ja naar wat?

Ik weet, ik heb het beloofd maar ben het niet voor niets vergeten. Opdrachten maken mij monddood, woorddood. Laat mij vrij en schrijven kan een feest zijn.

Het kan dan lijken op het openen van een mooie fles champagne. Een feestelijk bruisen van woorden, die over elkaar heen buitelen en als vanzelfsprekend de tekst kleuren.

Of, en dat is van een andere orde, maar ook weer niet; schrijven kan de illusie geven van het voorzichtig ontkurken van een bestofte fles wijn. Jarenlang heeft de inhoud liggen rijpen en dan, op een goede dag, wordt voorzichtig en doordacht uitgeschonken wat bereikbaar werd, zorgzaam in de juiste woorden gevangen en zo alsnog zichtbaar gemaakt.

En soms, soms stroomt het naar buiten als een klaterende waterval. Raakt het het papier met heldere woorden. Pats, boem, raak!

Schrijven is voor mij dus vormgeven aan wat zich van binnenuit aandient. Bruisend, doordacht of spontaan. Maar geef mij één opdracht en alles stagneert. Dan wil het niet. Sorry.


Nina Barhorst





Waarom schrijf ik?

 

Of, waarom niet? Niet om 'de dingen' van me af te schrijven; dat schijnt, gezien de vele zelfgekozen levensbeëindigingen van gevestigde auteurs, ook niet echt te werken. Bovendien verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik niets van me af te schrijven hèb; mijn leven is saai en saai is uitstekend op mijn leeftijd, veranderingen beloven doorgaans niet veel goeds.

Ook schrijf ik niet om aan mijn vlammende verontwaardiging woorden te geven; ik ben nooit vlammend verontwaardigd, hooguit een beetje beduusd. Er broeit weinig bij mij wat er via het geschreven woord uit moet.

Waarom dan wel? Eigenlijk door een toeval. Een vriendin vroeg of ik meeging naar een workshop van Irene Scheltes over schrijven en omdat ik het fietstochtje naar Bergen aantrekkelijk vond in de lente (en omdat zij beslist niet alleen wilde gaan) heb ik een oude blocnote opgezocht en heb mij met de pen in de hand gemeld. En daar ging een nieuwe wereld voor me open. Op die workshop leerde ik kijken, luisteren, observeren en het dan in woorden gieten. Ik vond het enig en ben nooit meer opgehouden; de vriendin in kwestie is allang weer in een ander project verwikkeld. Vaak denk ik, b.v. midden in een gesprek: 'dat moet ik opschrijven'. Enige tijd heb ik zelfs met een klein notitieboekje rondgelopen, maar dat is me dan weer te geaffecteerd: als ik het niet kan onthouden was het de moeite niet waard.

Mijn eerste succesje was een eervolle vermelding in een allang ter ziele gegaan science fiction-magazine, waarbij speciaal het feit dat ik een vrouw ben werd onderstreept want kennelijk is vrouw en science fiction geen gewone combinatie. Tot mijn verdriet, moet ik zeggen, want ik ben er dol op en struin er in Engeland de boekenwinkels op af, net als op de Deventer boekenmarkt. Daarna heb ik nog een keer de derde prijs, een boek, gewonnen voor een kort verhaal dat ik alweer vergeten ben, en toen werd het tijd om naar de Vrienden van het Schrijven te gaan. Dat was de beste stap die ik in dit opzicht heb gedaan.

Zal ik ooit een boek schrijven? Ik moet er niet aan denken, je komt al om in de boeken en ik ben van de korte adem, formaatje column. Dat is ook meteen mijn nadeel; ik haak graag in op de actualiteit maar tegen de tijd dat anderen het onder ogen krijgen is het actuele er al vanaf. Mijn inspiratie vind ik in de krant, in het leven van alledag, in gesprekken met anderen en in observeren, precies zoals ik lang geleden op die eerste workshop heb geleerd. De titel van de workshop was: "Mijn pen kleurt elk seizoen" en dat is zo gebleven. 

 

Ada Berens





Schrijven is voor mij.......


Goeie vraag. Wat is schrijven voor mij?  Eigenlijk nooit over nagedacht en ik vraag me af of ik daarvoor de juiste woorden kan vinden. Om te beginnen een paar punten die niet van toepassing zijn.

Het is geen uitlaatklep als therapie, geen uitdaging om dit vel blanco papier vol te krijgen.

Wel de uitdaging om er wat leesbaars van te maken, geen levensbehoefte. Het begint met het gekozen (of voorgeschreven) onderwerp langere tijd in mijn hersens te laten sudderen en als zich dan een idee gevormd heeft voorzichtig daar de uitvoering bij te bedenken. En als dat op schrift staat moet er na herlezing altijd nog wat aan gesleuteld worden. Ik heb meer tijd nodig in mijn hoofd dan op het toetsenbord. Waarom het dan toch plezier en voldoening geeft? Het tweemaandelijks samenzijn waarbij je deelgenoot wordt gemaakt van de diversiteit van de andere leden en waar je (altijd opbouwend) kritiek krijgt. De verwondering over wat er dan allemaal tot je komt.


Laatst las ik het volgende gedichtje, geschreven door een meisje uit groep vijf!!


ik kan                                

ik kan als ik aan regen denk het laten regenen

ik kan als ik aan bomen denk het laten waaien

ik kan als ik aan mijn pen denk hem laten schrijven

op een avond lig ik op het balkon

het regent, het waait, ik schrijf


Als ik zoiets lees krijg ik schrijfkriebels. Is dat voldoende als antwoord?


Gerda Rodrigues





Schrijven is voor mij….


Misschien kan ik het wel zo zeggen: schrijven is de weg vinden naar de emotie. Er zijn soms gevoelens waar ik niet bij kan. Een poos geleden las ik van een auteur, die zegt: anderen schrijven zaken van zich af; ik schrijf ze naar me toe. Ik dacht: dat is het; ik schrijf om bij de ontroering te komen. Soms vertel ik een verhaal zo, dat het mijzelf raakt, dan zou ik bijna blijven steken in hetgeen ik aan het vertellen ben.

Naar een woord van Henk Leene: het verhaal (en dat zou ook met een gedicht kunnen) vertolkt wat jij niet kunt zeggen; de tekst huilt de tranen die jij niet hebt. Of waar jij niet bij kunt.

Dus het zou zoiets kunnen zijn: schrijven als therapie. Soms (vaak) speelt er ook iets doorheen van protest; omdat voor mijn gevoel de feiten nogal eens niet goed zijn, of niet eerlijk, niet terecht, schrijf ik een verhaal waarin de dingen ànders gaan. Dan denk ik bijv.: mensen doen allerlei uitvindingen en lopen daar klakkeloos achteraan; ik schrijf dan een verhaal met als motief: dat vinden wij niet uit.

Of: alles wordt via regels en bepalingen aan de ketting gelegd (terwijl anderzijds bijna alles gedoogd wordt); dan komt er een verhaal dat de regels tot in het absurde doorvoert. Bijv. de politie die mensen uit hun huis haalt en sommeert om in de auto te stappen, want er moet en er zal een file komen.

Met andere woorden: ik zit vaak tussen twee polen: ontroerd en rebels. En: daarbij is er nog een derde draad die met die andere twee verweven wordt: de taal. Taal vind ik heel fascinerend; maar dan vooral ook: woorden terugvinden, taal oprekken, me niet beperken tot de gangbare, hedendaagse woordenschat. Af en toe eens een paar eeuwen teruggaan, en een woord oprapen, en mee naar huis nemen, oude woorden weer laten glanzen. Want taal is voor mijn besef groter dan de krant, wijder dan de dingen van de dag.

Taal creëert een wereld, soms heel strak, tot in het extreme; soms een wereld zoals deze zou moeten zijn.  En taal heeft het autonome in zich: woorden gaan op pad en dan heeft de auteur er geen zeggenschap meer over.


Klaas D. Goverts





Schrijven is voor mij….


de zo bekende uitlaatklep door

elke keer weer verrast te worden wat er op het blanke papier

komt te staan. Lekker bomen over het vinden van de juiste woorden, of het stroomt en of de tijding klopt in heden of verleden.

Mijn ideeën de vrije loop laten als ik mijn ‘Oma sprookjes’ boek weer aanvul.

Om aan de kleinkinderen weer voor te kunnen lezen.

Maar ook worden mijn grillen, woede of moedeloosheid op het papier gekwakt,

voor het wel bekende van mij af schrijven.

Dat het echt een helpende factor heeft, zal velen niet onbekend in de oren klinken,

we kampen nu eenmaal allemaal met ongenoeglijkheden in ons leven.


Maar schrijven is vooral voor mij, plezier, ontwikkeling en anderen verblijden

met persoonlijke gedichten.

Of ik nu schrijf in trein, tuin, natuur of in gedachten als ik op de fiets zit of in wil slapen.

Dus ja….het notitieboekje altijd en overal bij de hand.

Zo pen ik wat weg over heel ons land!


Elly de Heus





Schrijven betekent voor mij in de eerste plaats: Nadenken.

Nadenken over wat ik precies wil zeggen, de wirwar van gedachtenkronkels en hersenspinsels in mijn hoofd ordenen, op een rijtje zetten wat ik nou vertellen wil.

En dan weer opnieuw nadenken, dat wat ik zeggen wil, hoe zeg ik dat.

Welke woorden gebruik ik, hoe bouw ik het op, wat is de toon van mijn verhaal. Is het licht en luchtig, heeft het een diepere ondertoon of kan ik mijn fantasie gebruiken?

En dan, wanneer ik het geschreven heb, nalezen, een dag laten rusten en dan nog eens weer lezen, kritisch bekijken, is dat wat hier staat echt wel wat ik wilde zeggen? Kan iedereen meteen snappen waar het over gaat, of ben ik te warrig en te onduidelijk?

En dat is nou juist het prettige aan schrijven, je kunt het nalezen en verbeteren wat er niet goed aan is.

Voor een impulsieve flapuit als ik is dat een uitkomst. Ik weet van mezelf dat ik heel vaak dingen zeg zonder er eerst eens goed over na te denken.

Dat is een gevaarlijke eigenschap. Je kunt mensen onbedoeld heel erg kwetsen of teleurstellen door niet na te denken over wat je zegt.

Laat mij maar schrijven, dan kan ik tenminste corrigeren.


Frederiek van Lohuizen





Schrijven is voor mij het vastleggen van belevenissen, gedachten en fantasieën. Schrijven is ook een van mijn levensbehoeftes. Ik noteer en schrijf elke dag. Als ik niet meer weet wat ik op een bepaalde dag gedaan of beleefd heb is het voor mij een weggegooide dag. Ik kan niet buiten pen en papier.

Riet Clazing

Opmerking van het bestuur:

Helaas is Riet Clazing kort na het plaatsen van dit door haar geschreven stukje overleden. Zij blijft in onze herinnering als een trouw en zeer betrokken lid van onze vereniging. We zullen Riet met haar scherpzinnigheid en humor op onze bijeenkomsten erg missen.




Schrijven is blijven


Schrijven houdt mij in balans.

Spelen met woorden vind ik een uitdaging.

Soms maak ik een vers en zie dan later dat het over mij gaat. Dat is confronterend!

Schrijven kost niet veel, vraagt ook niet veel ruimte, ik heb altijd een schrijfboekje en een pen in mijn tas.

Het is iedere keer weer spannend om een leeg blad te vullen met woorden die er toe doen.

Ik volg schrijfcursussen. Daar krijg ik gereedschap aangereikt waar ik blij van word. De feedback die ik dan krijg heb ik nodig om mijzelf te verbeteren. Inspiratie krijg ik van mensen, cultuur, kunst en de natuur.


Marga Koelman




Schrijven is voor mij……………..


Van mij af schrijven, dat is wel kort gezegd. Het is zelfs zo sterk dat ik de dag er na niet meer weet wat ik neergepend heb. Dat is heel fijn wanneer je problemen hebt. Het leven loopt niet altijd zoals je het hebt verwacht.  Tijdens een slapeloze nacht schreef ik mijn woede en verdriet op en stopte deze diep onder mijn matras. Daar lag al een papier met tekst van dezelfde strekking. Toen kon ik een besluit nemen. Er moest iets veranderen. Het schrijven hielp mij bij mijn besluit en een scheiding volgde.

Ook na een moeilijke relatie schreef ik zeker wel een half schriftje vol. Symbolisch verbrandde ik het in een grote bloempot in de tuin. De boze, broze en wanhopige gedachten vlogen weg.

Schrijven is voor mij dus heel therapeutisch en helend.


Tijdens een cursus van Irene Scheltes leerde ik dat je ook gewoon voor je lol de pen ter hand kunt nemen. Dat het niet alleen voor mij soms diep graven in mijn ziel is merk ik bij de ‘Vrienden van het Schrijven’.  Soms wordt ook daar diep gegraven. Ik heb veel respect voor de mensen die het voorlezen. Het geeft vorm aan je gevoel. Daarom schrijf ik. Gelukkig komt er niets meer in de bloempot terecht.  


Marian Langereis




Home. Bijeenkomsten. Schrijfsels. Schrijven is voor mij.... Tips. Fotoalbum. Geschiedenis. Word lid!. Voor leden.